دنیای من

با بر و بچ تصميم گرفتيم واسه ناهار چلوكباب ودوغ ميل كنيم ،يكي از بچه ها اجازه گرفت و رفت بيرون واز تلفن عمومي كه توي مدرسمون بود-آره بابا مدرسه ي مجهزي داشتيم-زنگ زدو سفارش غذا رو داد .ساعته 12:20 ناهارمون رسيد دستمون و ناهار صرف شد ،باخوردن دوغ همه خوابشوون اوومد وچشممون شديدا سنگين شده بود و باز نمي شد حالا دغدغه ي اينو داشتيم كه تا ساعت 2:15چطوري بايد درس مزخرف آقاي X با اون سيبيل هاي پرحجم و رنگ كرده و اون خاطراتشون كه همشون دروغ و گلپ هاي تابلويي بودند و از اول كلاس تا آخر كلاس وقت مارو مي گرفت،تحمل كنيم .

 يكي از بچه ها رفت، باز هم از اون تلفن عمومي - تنها وسيله ي به درد بخور مدرسمون- به آقاي دبير زنگ زد وگفت: آقاي X ما حوصله ي نشستن تو كلاس رو نداريم و همه رفتن و فقط ما فوق داريم اگه ميشه به ما يه لطفي كنيد و زنگ بزنيد از خانوم مدير بخواهيد كه بذارن ما بريم يا خودتون بگيد يه كاري واستون پيش اوومده كه نمي تونيد بياييد. آقاي X كه هم، از خداش بود فوق حذف بشه هم نمي خواست پيش خانوم مدير- خانومي باقدوقواره ي كوچك و بيش از اندازه لاغر ،به اينجوريش نيگاه نكنيد ،طوري رفتار كرده بودن كه همه حتي آقايون بدجوري از ايشون حساب مي بردن چه برسه به دانش آموزاي بيچاره كه نمي تونستن يه كلمه حرف بزنن- خودش رو خراب كنه ،خلاصه ايشون به دوستم اين جواب رو دادن:شما بدون اينكه مدير يا ناظم ببيننتون جيم شيد بريد من هم كه اومدم ديدم شما نيستيد بدون اينكه به مدير بگم ميرم.

 ما اصلا" نمي تونستيم رو حرف ايشون حساب كنيم ،اينجا بود كه مخ من كار كردو پيشنهاد كردم بريم تو كلاس ادبي ها قايم بشيم تا معلم بيادو ما رو پيدا نكنه و يكي از بچه ها ايشون رو تعقيب كنه اگه به مدير گفتن ما زود برميگرديم كلاس اگه هم نگفتن ورفتن، جيم ميشيم ميريم خوونه، بالاخره ايشون تشريف آوردن وديدن ما نيستيم زود رفتن پايين و به مدير گفتن ،همينكه جاسوسمون اين رو خبر داد، فورا" برگشتيم كلاس ،وقتي با مدير اومدن كه نشون بدن هيچكس كلاس نيست (واي) ديدن همه سورو مورو گونده نشستن تو كلاس متاسفانه كلي خراب شدند، بعد از رفتن مدير كلي خنديديم .وقتي حرفهاي پشت تلفن رو به ياددبير آورديم همه ي حرف هايي كه زده بودندرو انكار كردند ،اين موقع فقط 35 دقيقه از كلاس باقي مونده بود كه هيچكس توجهي به درس نداشت و هركسي بابغلدستيش مي حرفيد.

اين بوبيه كه خيلي دوستش دارم

_{سلام به سلامتيه هر چي باغچه است كه خاكش منم و گلش شمايين وخارش هرچي نامردو بي معرفته.}